Andrzej Władysław Gólski
Biografia
Andrzej Władysław Gólski urodził się 24 września 1935 roku w Świeciu. Po ukończeniu szkoły podstawowej kontynuował naukę w liceum, lecz z powodu konfliktu z działaczem Związku Młodzieży Polskiej musiał przenieść się do Technikum Budowlanego w Bydgoszczy. Po ukończeniu technikum pracował w Bydgoskim Przedsiębiorstwie Budowlano-Montażowym. W latach 1956–1958 odbył zasadniczą służbę wojskową jako saper, rozminował m.in. Zalew Szczeciński. Studia na kierunku etnografii rozpoczął w 1959 roku na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Promotorka jego pracy licencjackiej, Maria Frankowska, zachęciła go do zajęcia się budownictwem ludowym ze względu na wykształcenie budowlane.
Gólski od 1962 należał do oddziału poznańskiego Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Przez wiele lat był członkiem zwyczajnym Klubu Inteligencji Katolickiej w Poznaniu. Był zapalonym turystą i działaczem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego; organizował spływy kajakowe i wędrówki rowerowe po Polsce, a dwukrotnie także do Rzymu.
Po ukończeniu studiów odbył staż w Muzeum Etnograficznym w Toruniu, a następnie podróżował po skansenach w kraju i w krajach demokracji ludowej (m.in. Czechosłowacja, Węgry). W 1966 roku przeniósł się do Witaszyc i objął stanowisko kierownika robót remontowych. Dwa lata później przeniósł się do Poznania, gdzie pracował w Muzeum Rolnictwa w Szreniawie i w dziale Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
W 1972 roku zapadła decyzja o lokalizacji Parku Etnograficznego przy Muzeum Początków Państwa Polskiego na Lednicy; Gólski objął stanowisko kustosza i nadzorował budowę parku. Tego samego roku na zlecenie władz Wolsztyna opracował założenia naukowo-programowe Parku Etnograficznego oraz plan etapowy budowy skansenu, co doprowadziło do przeniesienia go do Wolsztyna na stanowisko kustosza Działu Etnograficznego Muzeum Regionalnego, gdzie nadzorował budowę Skansenu Budownictwa Ludowego Zachodniej Wielkopolski do 1991 roku.
W czasie pracy prowadził intensywne prace terenowe i dokumentował obiekty dla muzeów w Wolsztynie, Lednicy, Sieradzu i Kaliszu. Opracował założenia programowe skansenów i pracował nad projektem Skansenu w Żerkowie, a także brał udział w tworzeniu programów dla Ziemi Kaliskiej i Sieradzkiego Parku Etnograficznego. W 1977 został powołany do Zespołu Doradczego ds. Parków Etnograficznych i Budownictwa Drewnianego przy Zarządzie Muzeów MKiS.
Zwiedził wiele muzeów na wolnym powietrzu w Szwecji, Danii, Norwegii, Finlandii i Niemczech. Rozpoczął także doktorat z zakresu budownictwa ludowego Wielkopolski, kontynuował go po śmierci Józefa Burszty, jednak nie ukończył go pod kierunkiem Mariana Pokropka.
Publikował artykuły naukowe i komunikaty dotyczące Wielkopolskiego Parku Etnograficznego i muzeów skansenowskich, a także funkcji edukacyjnych i rekreacyjnych muzeów etnograficznych na wolnym powietrzu.